تفاوت شیعه و سنی – اختلاف اهل تسنن با اهل تشیع

تفاوت شیعه و سنی – اختلاف اهل تسنن با اهل تشیع

تفاوت شیعه و سنی - اختلاف اهل تسنن با اهل تشیع

اختلاف شیعه و سنى در موضوع امامت، در سه مساله ظاهر مى‌شود

یک: آن که امام باید از طرف خداى متعال، نصب شود.

دوم: باید داراى علم خدادادى و مصون از خطا باشد.

سوم: باید مصون از گناه باشد

ختم نبوت بدون انتخاب امام معصوم، خلاف حکمت الهى است و کامل بودن دین جهانى و جاودانى اسلام، منوط به این است که بعد از پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) جانشینان شایسته‌اى براى اومشخص گردند به گونه‌اى که بجز مقام نبوت و رسالت، داراى همه مناصب الهى وى باشند این مطلب را مى‌توان از آیات کریمه قرآن و روایات فراوانى که شیعه و سنى در تفسیر آنها نقل کرده‌اند، استفاده کرد: از جمله در آیه سوم از سوره مائده مى‌فرماید: «الیوم اکملت لکم دینکم و اتممت علیکم نعمتى و رضیت لکم الاسلام دیناً» این آیه که به اتفاق مفسرین در حجه الوداع و تنها چند ماه قبل از رحلت پیامبر اکرم نازل شد بعد از اشاره به ناامیدى کفار از آسیب پذیرى اسلام «الیوم یئس الذین کفر و امن دینکم …» تاکید مى‌کند که امروز دین شما را کامل و نعمتم را بر شما تمام کرده‌ام

و با توجه به روایات بسیاری که در شان نزول این آیه‌ها وارد شده است واضح است که این «اکمال و اتمام» که توام با نومید شدن کفار از آسیب‌پذیرى اسلام بوده با انتخاب جانشین براى پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) از طرف خداى متعال، تحقق یافته است. زیرا دشمنان اسلام، انتظار داشتند که بعد از وفات رسول خدا ـ خصوصاً با توجه به این که فرزند مذکوری نداشتند ـ اسلام بدون سرپرست بماند و در معرض نابودی قرار گیرد، ولى با نصب جانشین براى وى دین اسلام به کمال، و نعمت الهى به سرحد تمام رسید و امید کافران بر باد رفت. و کیفیت آن، چنین بود که پیامبر اکرم هنگام بازگشت از حجه الوداع همه حجاج را در محل “غدیر خم” جمع کردند و ضمن ایراد خطبه مفصلى از ایشان سوال کردند: «الست اولى بکم من انفسکم؟» آیا من از طرف خدای متعال بر شما ولایت ندارم؟ همه حضار جواب مثبت دادند، آنگاه دست على (علیه السلام) را گرفته و در برابر مردم بلند کردند و فرمودند: «من کنت مولاه فعلى مولاه» و بدین ترتیب، ولایت الهى را براى آن حضرت، اعلام فرمودند. سپس همه حضار با آن حضرت بیعت کردند و از جمله، خلیفه دوم ضمن بیعت با امیر مومنان على (علیه السلام) به عنوان تهنیت گفت: “بخ بخ لک یا على، اصحبت مولاى و مولى کل مومن و مومنه

این در صورتی است که اهل سنت این واقعه را قبول ندارند

اختلاف اهل سنت و شیعه در طریق وضو گرفتن و نحوه نماز خواندن:

علم الهدی در رابطه با تفاوت وضو بین شیعه وسنی خاطر نشان کرد: از تفاوت‌های وضو در مذهب اهل سنت نسبت به شیعیان می‌توان به کشیدن مسح سر به سمت بالا، شستن پاها تا مچ به جای کشیده مسح پا و دست کشیدن بر ساعد دست بر خلاف جهت مذهب شیعه اشاره کرد

علم الهدی اظهار کرد:اهل سنت بسته بودن دست ها بر روی سینه را مستحب می دانند و بر انجام آن تاکیید دارند در صورتی که شیعه آن را نهی کرده است

 

. وی افزود: موارد دیگری همچون خواندن نماز با صدای آرام، بیان واژه آمین در قنوت با صدای بلند، نحوه نشستن پس از سجده بر سجاده و نحوه قرار گرفتن دست‌ها در هنگام سلام دادن نماز در بین اهل سنت وجود دارد که با مذهب شیعه متفاوت است.

 

این تفاوت ها هیچ‌کدام  به اصل دین و مذهب ضرر نمی‌رساند زیرا همه به یک خدا و یک پیامبر ایمان داشته و رو به یک قبله نماز می‌خوانیم لذا تنها تفاوت این دو مذهب در بحث امامت می باشد.

 

تفاوت شیعه و سنی – اختلاف اهل تسنن با اهل تشیع

 

  1. خواندن بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم در نماز

در نمازهای جماعت اهل سنت در قرائت حمد و سوره توسط امام جماعت بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم را نمی‌شنویم و بسم الله را جز سوره نمی دانند در صورتی که در شیعه این چنین نیست و بسم الله جزیی از سوره است و مستحب است حتی با صدای بلند خوانده شود.

  1. گفتن آمین پس از قرائت نماز

از نظر فقهای اهل سنت برای امام جماعت مستحب است که در نمازهایی که بلند خوانده می‌شود پس از اتمام سوره حمد, همگی آمین بگویند.از نظر فقه شیعه گفتن آمین پس از حمد جایز نیست و باعث باطل شدن نماز می گردد و دربرخی روایات از ائمه معصومین (ع)، گفتن آمین پس از سوره حمد منع شده است.

  1. خواندن نماز به صورت دست‌بسته

اهل سنت در قیام نماز دست راست خود را روی دست‌چپ قرار می دهند و هر دو دست را روی ناف یا بالای آن قرار می‌دهند, البته در این مسئله میان مذاهب چهارگانه اهل سنت نیزاختلاف ‌نظر وجود دارد, حنیفه, شافعیه و حنبلیه این کار را لازم و یکی از سنت‌های نماز می‌دانند, ولی مالکیه آن را لازم و سنت نمی‌دانند.از نظر شیعه و مکتب فقهی اهل‌بیت(ع) این کاررا  بدعت و حرام می دانند

  1. برگرداندن صورت به چپ و راست در حال خواند سلام

شافعی‌ها و حنفی‌ها و حنبلی‌ها مستحب می دانند که نمازگزار در حال خواندن سلام نماز, در سلام اول صورت خود را به طرف راست و در سلام دوم به طرف چپ برگرداند, به اندازه‌ای که از پشت‌سر صورت او دیده شود. مالکی‌ها نیز این کار را مستحب می‌دانند, ولی آن را به سلام آخر اختصاص داده‌اند.از نظر شیعه نمازگزار هنگام سلام نماز نباید صورتش از قبله منحرف گردد

  1. قنوت

از نظر شیعه قنوت در رکعت دوم تمام نمازها مستحب است ولی اهل سنت معتقدند که قنوت در نماز در حالی مستحب است که بلا و مصیبتی بر دیگر, که در چنین حالتی مستحب است قنوت بخوانند و برای رفع آن بلا از مسلمانان, دعا کنند. آنها این قنوت را القنوت‌عندالنازعه می‌نامند و در غیر این صورت قنوت نمی‌خوانند.از نظر شیعه قنوت واجب نیست, بنابراین ترک آن احتی اگر از روی عمد باشد اشکالی در نماز ایجاد نمی‌کند.

  1. عبور از مقابل نمازگزار

از نظر اهل‌سنت عبور کردن از مقابل نمازگزار حرام است, حتی در بعضی از کتاب‌های حدیثی آنان آمده است که نمازگزار باید مانع عبور عابر از مقابل خود باشد,حتی اگر این کارمنجردرگیری شود, ومعتقدند کسی که از مقابل نمازگزار عبور می‌کند شیطان است. اما از نظر شیعه عبور از مقابل نمازگزار حرام نمی باشد ولی مستحب است که نمازگزار حایلی مانند عصا یا تسبیح یا چوب یا ریسمان قرار دهد تا میان او و کسانی که از مقابل او عبور می‌کنند قرار گیرد, و این به خاطر احترام به نماز است

  1. اذان و اقامه

از نظر اهل‌سنت اذان گفتن برای نماز صبح قبل از رسیدن وقت آن یعنی پیش از طلوع خورشید مستحب است.آنان حدود قبل از طلوع افتاب اذان می‌گویند که در حقیقت اعلام وقت نافله است تا مردم برای خواندن نماز صبح آماده شوند و بیش از آن, نمازهای نافله را بخوانند.و هنگامی که نماز صبح می‌رسد یکبار دیگر اذان می‌گویند و این اذان برای اعلام داخل شدن وقت نماز صبح است, و پس از آن اقامه می‌گویند. لذا برای نماز صبح دوبار اذان و یک ‌بار اقامه گفته می‌شود. از نظر فقهای شیعه اذان باید پس از داخل شدن وقت گفته شود.اهل‌ تسنن  جمله حی‌علی خیرالعمل را در اذان صبح نمی‌گویند. در برخی از کتاب‌های آنان آمده است که در زمان پیامبراسلام(ص) و زمان خلیفه اول, این جمله در اذان گفته می‌شد و خلیفه دوم از آن نهی کرد و دستور داد در اذان صبح جای این جمله دوبار بگویند: الصلوه خیر من النوم.

 

 

گردآوری توسط: نادیا بهروزی – سیب سیاه